Renoma znaku towarowego tylko w jednym państwie członkowskim może się równać renomie w całej Unii Europejskiej

Znak towarowy renomowany korzysta z silniejszej ochrony niż „zwykły” znak towarowy. Właściciel renomowanego wspólnotowego znaku towarowego może bowiem zakazać osobom trzecim używania w obrocie oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku towarowego renomowanego także w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak renomowany, w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje czerpanie nienależnej korzyści bądź też działa na szkodę znaku renomowanego.

W prawie europejskim renomę utożsamia się ze znajomością znaku, co oznacza, że znakiem renomowanym niekoniecznie musi być znak nakładany na towary cieszące się pozytywną opinią, luksusowe. Renoma jest osiągnięta, gdy wspólnotowy znak towarowy znany jest znaczącej części kręgu odbiorców zainteresowanych towarami lub usługami oznaczonymi renomowanym znakiem. Przy badaniu tej przesłanki trzeba uwzględnić całokształt okoliczności sprawy, w tym udział danego znaku towarowego w rynku, intensywność, zasięg geograficzny i długość okresu jego używania, a także rozmiar nakładów poczynionych w celu jego wypromowania. W ujęciu terytorialnym znak towarowy należy uznać za renomowany, jeżeli cieszy się renomą na istotnej części obszaru Unii.

Jak należy rozumieć „istotną część obszaru Unii”? Czy taki obszar powinien obejmować większość państw członkowskich czy też wystarczy tylko kilka z nich?

Na pytanie to odpowiedział Trybunał Unii Europejskiej w wyroku z dnia 3 września 2015 roku w sprawie pomiędzy Iron & Smith kft a Unilever NV (C‑125/14).

Zdaniem Trybunału istotna część obszaru Unii może odpowiadać w danym przypadku terytorium tylko jednego państwa członkowskiego. Co więcej, państwo to niekoniecznie musi być tym państwem, w którym dokonano zgłoszenia do rejestracji późniejszego krajowego znaku towarowego. Przykładowo, w omawianej sprawie późniejszy znak krajowy „be impulsive” został zgłoszony przez Iron & Smith kft na Węgrzech, a spółka Unilever powołała się na wcześniejszą rejestrację wspólnotowego znaku towarowego „Impulse” oraz jego renomę na terenie Wielkiej Brytanii i Włoch.

Zatem wspólnotowy znak towarowy może zostać uznany za renomowany nawet wówczas, gdy cieszy się renomą tylko w jednym państwie członkowskim, innym niż państwo, w którym dokonano zgłoszenia późniejszego znaku towarowego. Czy w takiej sytuacji właściciel znaku renomowanego może sprzeciwić się używaniu jego znaku?

Jeżeli renomowany wspólnotowy znak towarowy jest nieznany właściwemu kręgowi odbiorców w państwie członkowskim, w którym dokonano zgłoszenia późniejszego znaku towarowego, to używanie tego późniejszego znaku co do zasady nie stanowi czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego, czy też działania na ich szkodę. Natomiast gdy wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy został uznany za renomowany na terenie Unii, ale nie jest znany znaczącej części właściwego kręgu odbiorców państwa członkowskiego, w którym dokonano zgłoszenia późniejszego znaku (a więc gdyby oceniać odrębnie tylko to państwo, to znak nie zostałby uznany za renomowany) – nie można wówczas wykluczyć, że niebagatelna z handlowego punktu widzenia część odbiorców będzie znała znak renomowany i dostrzeże związek między nim a późniejszym krajowym znakiem towarowym oraz że albo doszło do faktycznego naruszenia wspólnotowego znaku towarowego albo – gdy do niego nie doszło – istnieje duże prawdopodobieństwo zaistnienia takiego naruszenia w przyszłości.

W celu skorzystania z ochrony wcześniejszego renomowanego wspólnotowego znaku towarowego jego właściciel musi przedstawić dowód na okoliczność, że używanie późniejszego znaku towarowego powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź działałoby na ich szkodę i w rezultacie wykazać istnienie naruszenia albo duże prawdopodobieństwo zaistnienia takiego naruszenia w przyszłości. Właściciel późniejszego znaku towarowego powinien natomiast wykazać, że ma on uzasadnione powody, aby używać swojego (późniejszego) znaku.

Są to wytyczne, którymi powinny kierować się sądy przy rozpoznawaniu spraw. Co oczywiste jednak rozstrzygnięcie konkretnej sprawy zależy od całokształtu okoliczności, w tym dowodów przedstawionych przez strony sporu.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s