Zniesławienie – skarga na policję

Podstawową formą wszczęcia postępowania prywatnoskargowego jest złożenie prywatnego aktu oskarżenia. Innym sposobem zainicjowania takiego postępowania jest złożenie skargi na policji.

1) Skarga jest z założenia mniej sformalizowana niż akt oskarżenia. Można ją złożyć pisemnie, albo ustnie;

2) Policja w razie potrzeby zabezpiecza dowody po czym

3) przekazuje skargę sądowi.

Kluczową – z punktu widzenia praktycznego – czynnością, jest tu „zabezpieczenie dowodów”. Może ono przykładowo polegać na:

  • przesłuchaniu świadka, który jest chory, albo wybiera się na bardzo długi okres za granicę (przez co może być bardzo trudne lub niemożliwe przesłuchanie go w trakcie postępowania sądowego);
  • ustaleniu tożsamości świadków;
  • zabezpieczenie przedmiotów, które służyły do popełnienia przestępstwa (np. komputera, który posłużył do umieszczenia w internecie zniesławiającej treści).

Dodatkowo policja może też podjąć działania zmierzające ustalenie tożsamości osoby oskarżonej1albo jej adresu. Co prawda budzi pewne wątpliwości w orzecznictwie sądów2 i poglądach doktryny prawa, czy „ustalenie tożsamości oskarżonego” mieści się w ramach „zabezpieczenia dowodów”, w praktyce jednak policja – pomimo tych doktrynalnych zastrzeżeń – często dokonuje odpowiednich ustaleń. Gdyby było inaczej, niemal wszyscy sprawcy anonimowych zniesławień byliby całkowicie bezkarni.

Biorąc to pod uwagę, skargę na policję opłaca się składać przede wszystkim wówczas, gdy nie posiadamy pełnych informacji na temat osoby podejrzanej, albo potencjalnych świadków, jak również wtedy, gdy obawiamy się, że jakiś dowód (przykładowo przesłuchanie świadka) nie będzie możliwy do przeprowadzenia na etapie postępowania sądowego.

Policja nie ocenia, czy skarga jest zasadna, a jedynie przekazuje materiały do sądu (ewentualnie po dokonaniu wcześniej innych czynności).

1 gdy zniesławienie zostało dokonane anonimowo – w praktyce często może być to jedyna metoda ustalenia tożsamości naruszyciela (inna sprawa, że w praktyce skuteczność takich działań bywa różna).

2 wątpliwości wyrażone np. w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2013 roku III KK 218/12.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s