Przedsiębiorco, sprawdź czy nie stosujesz niedozwolonych klauzul umownych

Pamiętaj, że może to skontrolować Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK), jak również Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów na skutek pozwu, który może wnieść każdy potencjalny klient oraz organizacja pozarządowa, do której zadań statutowych należy ochrona interesów konsumentów, jak również powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów oraz Prezes UOKiK.

Od kilku lat Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest „zalewany” pozwami o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, wnoszonymi przez różne stowarzyszenia, jak również przez osoby fizyczne. Zazwyczaj przeciwko przedsiębiorcy, który stosuje niedozwolone postanowienia umowne, wnoszonych jest kilka lub kilkanaście pozwów, z których każdy obejmuje jedną klauzulę niedozwoloną.

W świetle ostatniej uchwały Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2013 roku (III CZP 73/13) wcześniejsze uznanie przez Prezesa UOKiK klauzuli stosowanej przez przedsiębiorcę za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i zakazanie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów nie oznacza, że nie może zostać wniesiony pozew o uznanie tej samej klauzuli za niedozwoloną przeciwko temu samemu przedsiębiorcy.  

W tej sprawie przedsiębiorca – deweloper stosował niedozwoloną klauzulę umowną, którą Prezes UOKiK uznał za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Od decyzji Prezesa UOKiK, deweloper wniósł odwołanie do Sądu. W międzyczasie, już po wydaniu przez Prezesa UOKiK powyższej decyzji, deweloper otrzymał pozew wniesiony przez stowarzyszenie, w którym to stowarzyszenie kwestionowało te samą klauzulę, którą Prezes UOKiK uznał za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, jednakże na innej podstawie prawnej – stowarzyszenie twierdziło, że postanowienie kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Deweloper wnosił o odrzucenie tego pozwu, ponieważ stowarzyszenie nie miało uzasadnionego interesu w jego wniesieniu, skoro w sądzie toczyła się już sprawa na skutek odwołania od decyzji Prezesa UOKiK, dotycząca tej samej klauzuli. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów się z tym nie zgodził i uznał klauzulę za niedozwoloną, natomiast Sąd Apelacyjny – na skutek apelacji – powziął wątpliwości i skierował pytanie prawne do Sądu Najwyższego: „czy istnienie „uzasadnionego interesu” stanowi przesłankę materialnoprawną do wytoczenia powództwa o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone?”

Odpowiadając na nie, Sąd Najwyższy stwierdził, że ​„istnienie „uzasadnionego interesu” nie stanowi przesłanki materialnoprawnej do wytoczenia powództwa o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.”

Co to w praktyce oznacza?

To, że przedsiębiorca, co do którego UOKiK wydał już decyzję o naruszeniu zbiorowych interesów konsumentów przez stosowanie niedozwolonej klauzuli we wzorcu umownym, może zostać pozwany o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone odnośnie tej samej klauzuli.  Wniosek, jaki z tego płynie jest taki, że nie warto czekać na otrzymanie pozwu czy też na kontrolę ze strony UOKiK w przedmiocie stosowania niedozwolonych klauzul umownych (a przez to naruszania zbiorowych interesów konsumentów). Warto natomiast zweryfikować treść stosowanego wzorca (np. regulaminu sklepu internetowego) i wyeliminować z niego klauzule niedozwolone. 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s