Naruszenie dobrego imienia pracowników firmy

Osoba prawna jest odrębnym podmiotem prawa i przysługują jej dobra osobiste. Nie można automatycznie utożsamiać naruszenia dóbr osobistych osoby prawnej z jednoczesnym naruszeniem dóbr osobistych osób fizycznych wchodzących w skład organów tej osoby prawnej, choć zdarzają się sytuacje, kiedy naruszenie dóbr osobistych dotyczy zarówno osoby prawnej, jak i osób fizycznych.

Podobna relacja zachodzi pomiędzy dobrami osobistymi pracodawcy a dobrami osobistymi pracowników. Każdemu z tych podmiotów przysługują odrębne dobra osobiste. Może się jednak zdarzyć, że naruszenie dóbr osobistych pracowników – poza naruszeniem dóbr osób fizycznych – będzie jednocześnie stanowiło naruszenie dóbr osobistych pracodawcy (np. spółki z o.o. czy osoby fizycznej będącej pracodawcą).

Przykład

Na łamach tygodnika X ukazał się artykuł, z tytułu którego wynika, że dziennikarze gazety Y – A i B są łapówkarzami. Ponadto w artykule tym zawarte zostały następujące stwierdzenia: „Dziennikarze A i B unikają odpowiedzialności karnej, nie stawiają się na rozprawach, nie przyjmują pozwów, a sąd nie może ustalić ich miejsca zamieszkania”.

Powodowie A i B oraz wydawca gazety Y (zatrudniający dziennikarzy A i B) uznali, że doszło do naruszenie ich dóbr osobistych i wnieśli pozew przeciwko redaktorowi naczelnemu tygodnika X oraz przeciwko wydawcy tygodnika X.

Wyroki sądów

Sąd Okręgowy uznał, że „zawarcie w tytule spornej publikacji jednoznacznej sugestii, że dziennikarze A i B są łapówkarzami naruszało ich dobre imię a nadto doszło do nadwyrężenia ich reputacji w życiu zawodowym. Także ukazanie A i B jako osób, które nie stawiają się na rozprawach, nie przyjmują pozwów i unikają odpowiedzialności karnej w opinii publicznej odbierane jest jako informacja zniesławiająca i dyskredytująca. Stwierdzenia powyższe zostały bowiem podane w kontekście rzekomego unikania przez powodów odpowiedzialności karnej. A i B przedstawiono więc jako osoby, które postępują w sposób etycznie naganny, które nie stawiając się na rozprawy, nie podając swych adresów i nie odbierając pozwów próbują unikać odpowiedzialności za swe dziennikarskie działania.

Nie może także budzić wątpliwości, że wskutek zdyskredytowania kompetencji zawodowych i moralnych ówczesnych dziennikarzy Y doszło również do naruszenia renomy wydawcy dziennika Y jako podmiotu odpowiedzialnego za ostateczny kształt dziennika i zamieszczone w nim publikacje.

Wartości te (dobra osobiste) odgrywają ważną role w identyfikowaniu osoby prawnej i jej postrzeganiu, a także umożliwiają jej właściwe funkcjonowanie. Osoba prawna prowadząca działalność wydawniczą jest identyfikowana poprzez działania nie tylko swoich organów, ale także grupę ludzi ściśle z nią związanych, których działalność jest organizowana i kontrolowana przez tę osobę.

Zgodnie z art. 38 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe osoba prawna będącą wydawca ponosi odpowiedzialność cywilnoprawną za materiał prasowy, który ukazuje się w dzienniku wydawanym przez nią. Dla osoby prawnej prowadzącej działalność wydawniczą nie jest więc obojętne jak postrzegani są dziennikarze przygotowujący materiały prasowe zawarte w czasopiśmie przez nią wydawanym. Dla jej funkcjonowania jako wydawcy ma istotne znaczenie jacy dziennikarze związani są czasopismem wydawanym przez nią i jak są oni postrzegani przez czytelników. Ma to niewątpliwie wpływ na odbiór wśród czytelników materiałów prasowych przygotowywanych przez dziennikarzy, a tym samym wpływa na funkcjonowanie osobę prawnej jak wydawcy.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 stycznia 2012 roku (I CSK 790/10) uznał, że „trafnie wobec tego Sąd Apelacyjny podkreślił, że do naruszenia dobrego imienia osoby prawnej może dojść w wyniku analogicznych działań jak przy naruszeniu dóbr osobistych osoby fizycznej. Jeżeli w wyniku rozpowszechniania nieprawdziwych informacji lub nieuzasadnionych i poniżających, czy zniesławiających ocen dojdzie do naruszenia dobra osobistego dziennikarzy pisma wydawanego przez określoną osobę prawną, to uzasadnione będzie także przyjęcie, że nastąpiło naruszenie jej dobrego imienia jako wydawcy.”

W powyższej sprawie sądy uznały, że zostały naruszone dobra osobiste osób fizycznych – dziennikarzy, do których wprost odnosiły się zarzuty łapownictwa i nagannego postępowania, ale także że zostały naruszone dobra osobiste wydawcy dziennika, z którym dziennikarze współpracowali.

Każdy przypadek wymaga zawsze indywidualnej oceny, jednak jako inne przykłady potencjalnego naruszenia dóbr osobistych osoby prawnej poprzez naruszenie dóbr osobistych jej pracowników można wymienić:

– naruszenie dóbr osobistych spółki z branży budowlanej, poprzez stwierdzenie, że „pracownicy tej spółki to słabi fachowcy, leniwi, częściej odpoczywają niż pracują, nie stronią od alkoholu”.

– naruszenie dóbr osobistych firmy windykacyjnej poprzez stwierdzenie, że jej „pracownicy to bandyci stosujący nielegalne metody odzyskiwania długów”.

– naruszenie dóbr osobistych restauracji poprzez stwierdzenie na forum internetowym, że „kelnerzy są bardzo nieuprzejmi, wręcz gburowaci”.

W powyższych przykładach „pracowników” należy rozumieć szeroko, jako osoby współpracujące – nie tylko osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, ale także na podstawie umów cywilnoprawnych.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s