Naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy

Rodzaje naruszeń

Naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy polega na bezprawnym używaniu w obrocie gospodarczym:

  • znaku identycznego do zarejestrowanego znaku towarowego dla identycznych towarów;
  • znaku identycznego lub podobnego do zarejestrowanego znaku towarowego dla identycznych lub podobnych towarów, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem towarowym zarejestrowanym;
  • znaku identycznego lub podobnego do renomowanego znaku towarowego, zarejestrowanego w odniesieniu do jakichkolwiek towarów, jeżeli takie używanie może przynieść używającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego.

Naruszenie funkcji oznaczania pochodzenia

Pierwsze dwa rodzaje naruszeń oznaczają wprowadzenie lub ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów opatrzonych znakiem.

Znak identyczny – identyczne towary

W przypadku naruszenia w postaci używania identycznego znaku jak znak zarejestrowany dla identycznych towarów naruszenie jest ewidentne i oczywiste. Nie ma wówczas potrzeby wykazywania niebezpieczeństwa wprowadzenia klientów w błąd. Wystarczy, że używanie cudzego znaku jest bezprawne. Bezprawne, czyli osoba, która używa cudzego znaku towarowego nie ma tytułu prawnego do używania znaku (np. nie zawarła umowy licencyjnej).

Odpowiedzialność za naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy jest niezależna od winy naruszającego. Oznacza to, że nawet nieumyślne naruszenie praw innego podmiotu do znaku towarowego nie wyłącza odpowiedzialności naruszyciela.

Znak identyczny lub podobny – identyczne lub podobne towary –> ryzyko konfuzji

Naruszenie w tej postaci nie stanowi zupełnej i całkowitej ingerencji w wyłączność praw, lecz jest naśladownictwem zamaskowanym. Naruszyciel używa znaku myląco podobnego, ale nie identycznego dla towarów takich samych lub podobnych. Albo używa znaku identycznego dla towarów podobnych.

Aby mówić o naruszeniu konieczne jest także istnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, na przykład ryzyko skojarzenia przez klientów znaku ze znakiem towarowym zarejestrowanym. Ryzyko pomyłki (konfuzji) rozumie się dość szeroko. Może ono obejmować nabycie towaru przez klienta z uwagi na błędne przekonanie, iż nabywa on towar opatrzony oryginalnym znakiem. Odbiorca może dostrzegać różnice między znakami, ale z uwagi na ich podobieństwo może mieć mylne przekonanie, że istnieją powiązania między tymi podmiotami.

Podobieństwo

Stwierdzenie, czy znaki są do siebie podobne jest kwestią bardzo ocenną. Oczywiście nie jest możliwe wprowadzenie ścisłych kryteriów oceny znaków i każdy przypadek musi być oceniany indywidualnie.

Istnieją jednak pewne kryteria pomocne przy dokonaniu oceny, czy zachodzi podobieństwo znaków lub towarów. Te kryteria to:

  • porównanie samych znaków, bez porównywania towarów
  • ogólna ocena wrażenia wywoływanego przez znaki
  • ocena podobieństwa znaków na różnych płaszczyznach: słuchowej, wizualnej, znaczeniowej
  • przy słownych znakach towarowych – porównanie wyrazów użytych w znaku chronionym oraz w znaku podobnym, a nie porównanie postaci graficznej obu znaków
  • istnienie zasady, że o podobieństwie znaków przesądzają elementy zbieżne, a nie różnice
  • ryzyko wprowadzenia w błąd co do pochodzenia towarów zależy w szczególności od stopnia znajomości znaku zarejestrowanego, jego siły odróżniającej, stopnia podobieństwa znaków i towarów oraz okoliczności, w których oznakowane towary są sprzedawane
  • w przypadku znaków towarowych o silnej zdolności odróżniającej – istnieje większe prawdopodobieństwo skojarzenia z takim znakiem
  • o podobieństwie towarów decydują m.in. cechy towaru, przeznaczenie, sposób wytworzenia i dystrybucji itp.
  • im jest większe podobieństwo między towarami – tym są surowsze wymogi co do cech odróżniających same znaki

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14.03.2008, sygn. IV CSK 445/07 uznał, że wprowadzanie identycznego towaru pod identycznym znakiem, przewidziane w art. 296 ust. 2 pkt 1 p.w.p., nie wymaga wykazywania możliwości konfuzji u odbiorcy, ta bowiem jest oczywista, o tyle wprowadzenie towaru identycznego pod znakiem podobnym do zarejestrowanego stanowi naruszenie zarejestrowanego znaku tylko wtedy, kiedy grozi wprowadzeniem odbiorców w błąd, w szczególności przez skojarzenie znaku ze znakiem towarowym zarejestrowanym (art. 292 ust. 2 pkt 2 p.w.p.).

Znak renomowany – naruszenie poza granicami podobieństwa

Ochrona znaków renomowanych jest silniejsza niż znaków „zwykłych”. Naruszeniem prawa ochronnego na znak renomowany będzie używanie znaku identycznego lub podobnego do znaku renomowanego dla jakichkolwiek towarów (nawet towarów kompletnie innych rodzajowo).

Dodatkowo wymagane jest wykazanie, że używanie znaku identycznego lub podobnego nawet dla innych towarów może przynieść używającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku renomowanego.

Silniejsza ochrona znaków renomowanych ma zapobiegać przed pasożytowaniem na cudzej renomie. Naruszyciel nie ponosi bowiem nakładów na reklamę i promocję swojego znaku albo ponosi tylko minimalną ich część, natomiast przejmuje skojarzenia łączone przez klientów ze znakiem renomowanym i przysparza sobie w ten sposób nienależną korzyść. Naruszyciel w nieuczciwy sposób chce pozyskać cudzą klientelę.

Wykorzystywanie cudzej renomy z reguły może negatywnie wpłynąć na sam znak renomowany. Poprzez istnienie w obrocie znaków identycznych lub podobnych do znaku renomowanego następuje jego stopniowa degeneracja (tzw. rozwodnienie), znak traci swą rynkową siłę i zdolność odróżniającą. W rezultacie tego typu naruszeń może zostać podważone zaufanie klientów do towarów opatrywanych renomowanym znakiem.

 

Znak towarowy podrobiony

Znak towarowy podrobiony to użyty bezprawnie znak identyczny lub taki znak, który nie może być odróżniony w zwykłych warunkach obrotu od znaku zarejestrowanego, dla towarów objętych prawem ochronnym.

Zdaniem Sądu Najwyższego o podrobieniu znaku towarowego można mówić tylko wówczas, gdy identyczny znak towarowy, którym posłużył się sprawca naruszenia prawa ochronnego, został wytworzony staraniem tegoż sprawcy, tj. przez niego “zrobiony”, a nie w sytuacji, gdy oryginalny, gotowy znak towarowy będący wynikiem starań, wysiłków technicznych i kosztów uprawnionego znalazł się w dyspozycji sprawcy i przez niego został wykorzystany. (wyrok Sądu Najwyższego z 22.02.2007, sygn. III CSK 323/06).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s